Overlijdensgedichtje: ‘Als het donker genoeg is’

Ik zou zo graag nog even met je praten
En je m'n bloementuintje laten zien
Want toen je nog op aarde was
En ik je aan kon raken
Zag ik jouw mooie tuintje niet
Maar had 't druk met andere zaken

Wij,
metgezellen van jouw hart
deelgenoten van jouw licht
bewonderaars van jouw daden

kijken op
naar jouw geest geworden ziel
dat zij ons blijven mag
als reisgenote

— Rudolf Steiner

Je was zo
dichtbij
ik kon je
grijpen
maar je vloog
terug
weg naar
hier en nergens
Ik blijf op
je wachten
tot de dag dat je
terugkeert!

Ons geluk en ons verdriet
lopen zij aan zij
Daarom voelen wij ons
tegelijk triest en blij