Overlijdensgedichtje: ‘Het verdriet om zijn heengaan’

Ik heb mijn oma niet verloren
daarvoor gaf ze mij te veel
wat zij me zei dat blijf ik horen
van wat ik ben is zij mijn deel
ik kom haar overal tegen
in wat ik doe, in wat ik laat
zij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat

Steeds weer de herfst
steeds weer het bederf

Je leeft, maar onontkoombaar
dat je steeds weer sterft

Maar het moet
mens ben je
mens van vlees en bloed

Zeker, het wordt weer
lente, weer zomer
alles begint weer opnieuw

Maar sterven is sterven
en eens sterf je voorgoed

Het heden straalt als het licht van de maan
heel duidelijk om morgen te vergaan
want dan is morgen heden en heden verleden
en dan zal de toekomst uit een nieuw licht
bestaan

Opeens was je verdwenen
We konden er niets aan doen
We hebben niet eens afscheid kunnen nemen
Niet eens een kleine zoen

De leegte die je
hebt achtergelaten
Zit nu in ons hart verstopt
En de lege gaten
Zijn met verdriet volgepropt