Overlijdensgedichtje: ‘Daarom hebben wij’

Wij,
metgezellen van jouw hart
deelgenoten van jouw licht
bewonderaars van jouw daden

kijken op
naar jouw geest geworden ziel
dat zij ons blijven mag
als reisgenote

— Rudolf Steiner

Ik heb je lief, al ben je niet meer hier en ben ik niet meer bij jou
want wat je mij hebt gegeven in een onderbroken leven, beschermt mij tegen
de allerergste kou
Wat jij hier achterliet is meer dan een gedicht:
een zomeravond in het riet bij 't allerlaatste licht
Ik heb je lief, ik ken je naam
en zal je nooit vergeten
Ik vond dat jij dit hier ver vandaan
toch eventjes moest weten

— Rienk Ratsma

Haar lichaam is verstild
nu zijzelf is weggegaan
ja het is werkelijk
Het leven is terug geweken in stilte voor de
vloed
De overvloed van leven die zachtjes aan komt
wellen
en de geliefde mee draagt naar zeeën van
genade
een oceaan van vrede, van leven gevend water
dat door de schepping heen stroomt en alle
mensen meevoert van
allerdiepste diepten tot in het grote ZIJN
Daar zal zij gaan leven, voorgoed geliefd
- geborgen
- en in het volle licht
Ze zal nu alles weten, zien hoe we met elkaar zijn
verbonden
tot in de kleinste vezels en
zinvol blijkt het leven, ja
zinvol, zelfs na de dood
NU kan ze met haar liefde ons allemaal omvatten
haar grenzen weggevallen, alles achter zich gelaten
IS ZE NU LEVENSGROOT

— ingezonden door Lianne

Al hoorde ik eerder
van de weg die elk moet gaan
onvermijdelijk:
gisteren had ik niet gedacht
dat het vandaag al zo zou zijn

— ingezonden door Gerie van de Vlekkert