Overlijdensgedichtje: ‘Nooit de moed opgeven’

Denk aan mij terug
maar niet in de dagen van pijn en verdriet
Denk aan mij terug in de stralende zon
hoe ik was toen ik alles nog kon

— Ria Schut-Diks

Twee handen aan een ragdun touw
de dunne draad des levens
daaraan had jij je vastgeklemd
hopend, wachtend en onwetend
Hopend dat het goed zou gaan
vechtend voor je leven
onwetend dat de tand des tijds
je touw had doorgevreten
Toen kwam je eind, je touwtje brak
het einde van het bestaan
en ben je stilletjes, maar trots
naar ma op weg gegaan

Waarom jij?
We zullen het nooit weten
We zullen je missen
Maar nooit vergeten

Je gedachten nog verretjes
Maar weet, je broertje Rick is bij de sterretjes
Je bent een mensje teer en klein
Wat zijn wij gelukkig jouw papa en mama
te zijn