Sinterklaasgedicht: ‘make-up’

"Zodra ik een worteltje vind,
Is het voor het paardje van de Sint."
Zo sprak het kind toen tot zijn kloefje,
Nog als snotneus en niet als boefje.
Goedgelovig betekent nu dom,
Zo klinkt het tegenwoordig alom.
Waar geen Piet de Sint nog gratis helpt,
Zelfs niet voor wat chocolade geld.
Geen schouwtje met wat rook in de wind,
Hier te midden in het labyrint.
Waar je iets koopt zonder voorproefje,
Met wat garantie en een foefje.
Maar ik blijf er bij en maak rechtsom,
Zonder speelgoed en met veel gebrom.
Totdat mijn kind mij suikerig stelpt,
En geen speelgoed, maar een raap bestelt.

Van Sint kreeg ik een bal
Die had ik al
Maar toen ik om liefde vroeg
Gooide hij het over een andere boeg
Toen ben ik maar gaan smeken
En heb het toen gekregen

Het eeuwige verlangen

In de verte geluid.
Stoom, mist en wind.

Zingen op de kade.
Verlangen van een kind.

Bewegen van een vlag.
Een boot komt dichterbij.

De tijd staat even stil.
Wij hopen zij aan zij.

Briesen van een paard.
Een hand zwaait in de lucht.

Pepernoten vallen.
Ik groet, ik ben, ik zucht.

— Jan de Bas

Door de schoorsteen? Echt niet meer,
die is al jaren dichtgemaakt.
Dus kwam dit pakje door de brievenbus —
modern, maar net zo goed geraakt.