Sinterklaasgedicht: ‘make-up’

Wat men in drie honderd twee en veertig zag
Was op zes december de sint zijn sterfdag
Al in het Byzantijnse Mira stierf hij
Met tien jaar later de Turken aan zijn zij

Mira Nicolaas mooie bedevaardsoord
Werd in duizend acht en zeventig verstoord
Want een Italiaanse boot uit Bari
Stal het stoffelijke en zijn relikwie

De brave man kwam niet eens in Spanje aan
En toch zien kinderen hem op die boot staan
Elk jaar keer op keer weer met speelgoed en snoep
Terwijl hij op zijn wit paard de Piet toeroept

Vergezeld als een God met zijn zwarte Raaf
Of is hij de aangekochte zwarte slaaf
Iemand die speelt voor het duiveltje in dood
En nu moet smijten met het hemelse brood

— Vermeersch J.P.

De Sint keek in zijn boek en zuchtte:
'Iedereen was zoet dit jaar.
Niemand stout, niemand ondeugend —
wat is dat saai, zeg. Echt waar.'
Toen kwam hij bij jouw bladzijde
en glimlachte tevreden en breed:
'Kijk, deze hier verdient wat extra's —
iemand die het leven leuker maakt. Ik weet wat ik weet.'

Als je dol bent op geheimen
hier een goede tip van mij:
maak dit pakje zo niet open
en je hebt er ééntje bij

Beste Sint, namens iedereen:
bedankt voor al die jaren trouw.
Voor elke schoen die 's ochtends vol zat,
voor elk gedicht, hoe krom ook — en hoe flauw.
U maakt van elke vijf december
een avond om nooit te vergeten.
Dus hierbij, hardop uitgesproken:
u bent de liefste — dat mag u best weten.