Sinterklaasgedicht: ‘dagboek’

Schrijvers kunnen niet zonder.
Elke dichter heeft hem wel.
Kinderen gebruiken hem op school
en beschrijven vel na vel.

Sinterklaas heeft er één van goud.
Hij schrijft ermee in zijn boek,
noteert de stoute kinderen
en ieder leuk huisbezoek

Het is geen groot cadeau,
zeg maar gerust heel erg klein.
Maar Sint en Pieterman weten
dat je er toch blij mee zult zijn.

Sommige mensen hebben van alles al
en dat is bij jou denk ik het geval
Sint is weer in het land
en dat verstevigd onze vriendschapsband

nu wordt dit cadeau op papier ontdaan
en zul je verder blij door het leven gaan
Wie had dat ooit gedacht
Sint heeft voor jou ook iets bedacht

Je krijgt nu dit lekkere ding
En voor de Sint was dat niet gering
Alle kinderen groot en klein
Hebben met zo'n chocoladeletter erg veel gein

De pakjeszak is bijna weer leeg
Sint hoopt dat ieder het zijne kreeg
kijk, nu maar wat hierin zit
de inhoud maakt je vast wel weer fit

Beste (...naam van de persoon voor wie het gedicht is),

Als het zonnetje ook maar een beetje wil schijnen,
of de wolken ineens uit de hemel verdwijnen
pak jij je fiets voor een prachtige tocht
nadat je een route hebt uitgezocht

Het gelukkigst ben jij tussen twee wielen
jij behoort tot de klasse der rijwiel-o-fielen
niets vind jij mooier dan die trappers rondmalen
met een krachtige tred gesel jij je pedalen

Maar wat moet je zo’n fietser nu eigenlijk geven?
dat wou Sint weten, het beheerste zijn leven
een fietsaccessoire, een boekje, een kaart?
wat vindt zo’n fietsvriend de moeite nou waard?

Gelukkig is zijn zoektocht uiteindelijk geslaagd:
een prima geschenk dat jou zeker behaagt
Dus pak maar uit, hopelijk is het naar wens,
dit sintcadeau voor de fietsende mens!

Veel plezier ermee,
Sinterklaas en zijn pieten

O, kom maar eens kijken

'Ik ben toch zeker Sinterklaas niet?'
en met een grote dreun viel de deur in het slot.
De boerin keek naar het plastic tafelkleed,
zoals een kind kijkt naar zijn lege schoenen.
Haar vingers grepen naar het vaasje zonder bloemen
(gekregen vorig jaar op 5 december).

In de verte zag ze door de stalraam het silhouet
van een man met een baard, rijdend op een paard.

Nog een paar nachtjes slapen
en alles kwam vanzelf weer goed.

— Jan de Bas