Overlijdensgedichtje: ‘Je was al in ons hart’

You stood resigned
in a garden of snow
under a black sky
the moon and stars
far away

Then
you had to leave

May your soul rest
may your heart heal
may you feel free
at last

May love find you
in your new garden
wherever
that may be

Leven is als sneeuw
je kunt het niet bewaren
Troost is dat jij er was
uren, maanden, jaren

Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis
Een vertrouwelijk gesprek
soms een strandje hier en daar
ja, mijn moeder wist echt alles
was je hier nog even maar
Uit je lijden nu verlost
je grootste strijd gestreden
heel veel pijn heb je doorstaan
die pijn behoort nu tot het verleden

Er is niets dat moeilijker is
dan de dingen te wensen en
te aanvaarden zoals ze zijn
Wij vragen allemaal "waarom"?
Het antwoord verstilt
daar er geen antwoord is