Overlijdensgedicht: ‘Ik ben je niet vergeten’

Er is nog zoveel niet gezegd
er is nog zó veel doodgezwegen
Weggestopt en opgekropt
stil gesust en zoet gekust
afgeschoven, weggewoven
Zoveel waarheid nog ontdoken
zoveel nog niét uitgesproken
en het heeft zo voor de hand gelegen
Zoveel grond nog niet ontgonnen
zoveel plannen niet begonnen
vragen die geen antwoord kregen
Wel gedacht maar niet verteld
afgewacht en uitgesteld
doorgeschoven, weggewoven...

— Paul van Vliet

De Heer heeft vol liefde Zijn armen geopend
en heeft je geroepen: Kind, nu is het tijd
voor wat je gelovend, volhardend en hopend
zo graag wou ontvangen: de kroon na de strijd
Kom binnen, je plaats is bereid en Ik wacht
nu mag je ontwaken uit het zwart van de nacht

En Hij die vol liefde Zijn kind heeft ontvangen
kent ons verdriet, ons gemis, onze pijn
Hij troost ons en zegt: Ik zal blijven verlangen
tot al Mijn geliefden bij Mij zullen zijn
het duurt niet zo lang meer dan vier Ik het
feest
met wie tot het einde toe trouw zijn geweest!

— Nel Benschop

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is
dichtdoen en verpakken
in de goede gedachten
ter herinnering;
is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde

Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten;
is moeizaam de draden losmaken
loskomen en achterlaten
en niet kunnen vergeten

— ingezonden door San Nevelsteen

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
kwam je even bij ons
even was je ons kind

Ik kijk naar omhoog
en zie als in een vlucht
een klein wit wolkje gaan
langs de helder blauwe lucht