Overlijdensgedicht: ‘Pijn en verdriet’
Pijn en verdriet
ik had je zoveel willen geven
ik had zoveel om voor te leven
het mocht niet zo zijn
ik moest je laten gaan
waarom? is de vraag
ik wilde je zo graag
ik moet verder
maar hoe doe je dat
zoveel pijn en verdriet
achter blijvend met niets
het leven gaat door
is wat ik hoor
maar waarom voel ik dat niet zo
alles staat voor mij stil
dit is niet wat ik wil
Meer overlijdensgedichten
Rozen als afscheid, rozen vol rouw
Rozen als afscheid, rozen vol rouw
rozen vol liefde, enkel voor jou
Je laatste rozen
zorgvuldig uitgekozen
Als blijk van dank voor jouw bestaan
waarin wij een eindje mee mochten gaan
In de tunnel van verdriet
In de tunnel van verdriet
waar je licht noch toekomst ziet
waar 't gemis je lichaam raakt
waar je hete tranen laat
tot in je ziel de leegte voelt
daar is het leven onderkoeld
afscheid nemen doet zo'n pijn
en 't zal altijd bij me zijn
blijven tot m'n laatste snik
je liefste verliezen blijft, weet ik
Er is een weg die je alleen moet gaan
Er is een weg die je alleen moet gaan
geen mens kan je op dat pad vergezellen
je diepste angsten kun je niet vertellen
en je moet verder tot God zelf
je stil doet staan
Je kwam
Je kwam...... je zag
Met die kleine oogjes...die lach
Je bent klaar...... je mag gaan
Met in die kleine oogjes... een traan
— Béla
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Overlijden
- Gedicht