Overlijdensgedichtje: ‘De mensen van voorbij’

Hij nam het leven zoals het kwam
Zat nooit bij de pakken neer
Zorgde voor de vrolijke noot
Nu is hij er niet meer

In aantallen kunnen we alleen maar gissen
Zeker is dat we je allemaal zullen missen
Veel liefde hadden we je nog willen geven
Maar je wandelde zomaar weg uit ons leven
Vele fijne herinneringen verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden maar voor altijd in
ons hart

— ingezonden door Cindy van Goor

Niet te begrijpen, niet te bevatten
We hebben pas nog fijn gepraat
Het noodlot lijkt niet in te schatten
Wat is het toch snel te laat

— Rolf Captijn

Parels kunnen sterven

Strijden tegen een
onmogelijke kracht
Het lag als een waas over jouw gezicht
Een gevecht zonder praal en zeker zonder
pracht

Accepteren, het was onmogelijk, je wilde
idealen nastreven
De aftakeling bestrijden, jouw sterke moed,
zou genoeg moeten zijn maar het lichaam wilde
niet meer leven

Jouw vechtende ademhaling zit vast in mijn
gehoor
De laatste zucht was nooit de laatste
Tot het ene moment, het besef kwam, zelfs de
hardste parel kan sterven.... je verloor!

— ingezonden door Nathalie