Overlijdensgedicht: ‘Parels kunnen sterven’
Parels kunnen sterven
Strijden tegen een
onmogelijke kracht
Het lag als een waas over jouw gezicht
Een gevecht zonder praal en zeker zonder
pracht
Accepteren, het was onmogelijk, je wilde
idealen nastreven
De aftakeling bestrijden, jouw sterke moed,
zou genoeg moeten zijn maar het lichaam wilde
niet meer leven
Jouw vechtende ademhaling zit vast in mijn
gehoor
De laatste zucht was nooit de laatste
Tot het ene moment, het besef kwam, zelfs de
hardste parel kan sterven.... je verloor!
— ingezonden door Nathalie
Meer overlijdensgedichten
Mijn eigen situatie
Mijn eigen situatie vergelijk ik met de wind
die je nodig hebt om te zeilen
Je moet zeilen met de wind van vandaag
Die van gisteren helpt me niet meer vooruit
Die van morgen die blijft misschien wel uit
Dus moet ik zeilen met de wind van vandaag
Ik droom van het land
Ik droom van het land
waar hemel en aarde elkaar verbinden
Ik wil daar heen
en hoop jou daar dan te kunnen vinden
Maar ik weet, het is een ijdele hoop
want hoe ver ik ook loop
er komt geen einde aan de horizon
en ik maar dromen dat ik jou bereiken kon
Wanneer ik aan je denk
Wanneer ik aan je denk voel ik een groot
gemis
Maar naast gemis is er diepe vrede
Je hebt zo moeizaam en zo lang gestreden
Dankbaar dat deze lijdensweg voor jou ten
einde is
Papa, wij zijn nog zo klein
Papa, wij zijn nog zo klein
waarom nu al, het was zo fijn
je grapjes, je aai, je lieve lach
we missen het iedere dag
voor altijd zit je in ons hart
op een plaatsje heel apart