Overlijdensgedichtje: ‘We hielden innig van je’

Ik zie de bomen vol bloesempracht
de schapen grazend in de wei
Ik voel de zon in al zijn kracht
en ik weet: dit gaat nooit voorbij

Daar, tussen de bomen van mijn bloesemlaan
word ik geroepen, ik moet nu gaan
Met de vogels vlieg ik mee tot achter de
horizon
terug, terug naar waar het allemaal begon

In aantallen kunnen we alleen maar gissen
Zeker is dat we je allemaal zullen missen
Veel liefde hadden we je nog willen geven
Maar je wandelde zomaar weg uit ons leven
Vele fijne herinneringen verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden maar voor altijd in
ons hart

— ingezonden door Cindy van Goor

We knew that you had tired
when no longer could you hold on
our tears were shed upon you
for no longer could we be strong

But our bond remains unbroken
special memories we have to keep
inside our hearts, forever more
when you have gone to sleep

Ergens oneindig ver
zweeft een dierbaar engeltje
en gooit glimlachend een zoen
naar deze kleine kapoen