Overlijdensgedicht: ‘De kaars leek bijna eindeloos’
De kaars leek bijna eindeloos
maar is nu stil gedoofd
Een leven lang zorgzaam geweest
gegeven en geloofd
Een hand die zwaaide
als we gingen
en nog vele mooie dingen
zijn herinneringen aan ons mam
die voor altijd van ons afscheid nam
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Helaas was een lang leven je niet gegeven
Je mocht maar bij ons zijn voor heel even
Nu is ons geschonken een nieuw leven klein
Maar, waar je ook bent, lieve Rens
Je zult altijd in onze gedachten zijn
Adieu
Je bént niet dood - de Heer heeft je geroepen
bij Hem te wonen in Zijn glanzend huis
Je hoeft geen rust en vrede meer te zoeken
je hebt ze nu - want je bent veilig thuis
Je bent niet dood - je mag voor eeuwig leven
je bent verlost van onvolkomenheid
van pijn en van verdriet, God zal je geven
een onbegrensd geluk en onbegrensde tijd
Je bent niet dood - maar ach, ik zal je missen
zoals een mens de meest geliefde mist
De jaren van geluk zijn nooit meer uit te
wissen
en ik geloof: God heeft zich niet vergist...
Wat is het leven van een mens
een voetstap in het zand
die weer wordt weggevaagd
wanneer de vloed de grens verplaatst
tussen zee en strand
Wie zal mijn tranen drogen?
Vol verdriet schreeuw ik je naam naar de
horizon
De dag is als een grauw gordijn
Mijn toekomst vol beloftes is verdwenen
Wie zal de barsten helen
En ze strelen tot ze niet meer pijnlijk zijn?