Overlijdensgedicht: ‘De kaars leek bijna eindeloos’

Zoals je geleefd hebt, zo ben je gegaan
standvastig en vol overgave
zo kom je op je bestemming aan
in de hemel, die veilige haven

Er is nog zoveel niet gezegd
er is nog zó veel doodgezwegen
Weggestopt en opgekropt
stil gesust en zoet gekust
afgeschoven, weggewoven
Zoveel waarheid nog ontdoken
zoveel nog niét uitgesproken
en het heeft zo voor de hand gelegen
Zoveel grond nog niet ontgonnen
zoveel plannen niet begonnen
vragen die geen antwoord kregen
Wel gedacht maar niet verteld
afgewacht en uitgesteld
doorgeschoven, weggewoven...

— Paul van Vliet

Ik kan je maar niet vergeten
Waarom doet het nog zoveel pijn
Waarom ben je van de wereld weggenomen
om ergens anders te zijn
Ik had je graag nog hier gehad
dat lijkt me nu zo fijn
Ik kan maar niet geloven
dat het zo heeft moeten zijn

De natuur is nog steeds onvoorspelbaar
Het neemt en geeft wanneer ze wil
Dat hebben wij opnieuw ondervonden
Bij de geboorte van onze prachtzoon
In gedachten zijn wij een gezin van vier