Overlijdensgedicht: ‘Ik kan je maar niet vergeten’

Bedankt voor het leven dat je ons hebt
gegeven
veel te vroeg ben je van ons heengegaan
en wij moeten nu op onze eigen benen staan
we missen je nu elke dag, je humor en je
gelach
wij kunnen je niet vergeten
en dat mag iedereen in de wereld weten

In haar dromen zag zij deze mooie tuin
ergens in het Oosten
Hoge bomen waakten dag en nacht
hun bladeren zorgden voor schaduw
en vogels vonden er onderdak

Overal stonden
bloemen
nooit had zij zoveel kleuren gezien
De rozen geurden en verderop de jasmijn
"Hoe komt het toch" dacht zij
dat ik haar nooit eerder heb gezien
dat mijn ogen gesloten bleven voor zoveel
schoonheid

Vanuit de verte
werd zij geroepen:
er wenkte iemand
zij kon niet zien wie
Dan voelde zij
hoe zij er
zacht en teder
naartoe getrokken werd

Zij verweerde zich
niet
waarom zou zij
het was hier mooi
zo licht, zo vredig

En juist op dat
moment
dat zij die passeerde
hoorde zij een vertrouwde stem
"hier mag je rusten, Welkom thuis"

Een wolk van een kindje
is ons gegeven
maar als een wolkje
ook stilletjes uit ons leven
weggedreven

Een klein sterretje aan de hemel
kijkt vertederend neer op haar broertje....

— ingezonden door Annemarie van Velzen