Overlijdensgedicht: ‘Kon jij mij nog maar horen’
Kon jij mij nog maar horen
kon je deze woorden nog maar lezen
de letters gaan in tranen verloren
dit kon ik alleen maar vrezen
Het valt niet meer te beschrijven
jaren al ziek, vol levensmoed
maar jij kon niet blijven
ik had nog zoveel liefde van je tegoed
— ingezonden door Joanne Bouwers
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
De mensen van voorbij
zij blijven met ons leven
De mensen van voorbij
ze zijn met ons verweven
In liefde, in verhalen
die wij zo graag herhalen
In bloemengeuren, in een lied
dat opklinkt uit verdriet
Wat er verder ook nog gebeurd in mijn leven
Jij bent er niet meer bij
Maar je bent en blijft mijn moeder
Dus leef je voort in mij
Haar handen hebben voor ons gewerkt
Haar hart heeft voor ons geklopt
Haar ogen hebben ons tot het laatst gezocht
Zij heeft haar taak volbracht
Zij ruste in vrede
Elk mens heeft vleugels
die verborgen zijn
maar als je tijd komt
vouwen ze uit
Dan mag je naar de hemel
waar je op ons neer kunt kijken
Bij ons zul je altijd in
onze gedachten blijven
Niet te begrijpen waarom
zoveel liefde nog te geven
zoveel vragen, waarom
zo abrupt uit mijn leven
mijn lieve schat, ik hou van jou
met heel mijn gebroken hart