Overlijdensgedichtje: ‘De zon, de maan’
De zon, de maan
de hele wereld staart mij aan
de leegte is ontzettend groot
een stukje van mezelf is dood
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Daar zijn in 't leven ogenblikken
Zo bitter, dat geen woord ze klaagt
Als eenzaamheden de ziel verschrikken
En niemand die het met ons draagt
Dan zijn al 's levens heerlijkheden
Verwaaid, als kaf uit de open hand
En blijft alleen een reed'loos hopen
Als eenzaam lichtje in donker land
— Leen Rausch
Dank je wel, geleende schouder
dat ik even leunen mocht
dat ik even klein mocht wezen
dat een hand de mijne zocht
Dank je wel, troost zonder woorden
voor het simpele stille zijn
voor het trachten mee te dragen
van dezelfde zielenpijn
Je was een rots in de branding
en koerste recht door zee
Je trotseerde storm en golven
alleen... je had de wind niet mee
Een klein kaartje
Van groot verdriet
Van klein geluk
Dat ons verliet