Overlijdensgedicht: ‘Dit is gemis:’

Een jaar alweer voorbij
het was als gisteren zo nabij
de herinnering aan jou die blijft
toch gaat ons leven door
maar wij vragen nog steeds
Waarom.... Waarvoor?

Adem, ademhalen
de levenslucht aanzuigen
inzuigen
moegestreden, opgebrand
aanspoelend op het dodenstrand
een laatste zucht en dan verglijden
naar de andere kant der tijden

Soms heel ver weg, soms heel dichtbij
Vliegend als een vogel, volledig vrij
Vreemde landen
Boeiende mensen
Vreemde culturen
Een wereld zonder grenzen
Waarin je hebt gevochten met een enorme
kracht
Waarin helaas ook het noodlot wacht
In de vorm van een laatste zucht
Nu mag je weer vliegen
Een eindeloze vlucht

De Brug
Breng jij mij op weg tot aan de brug
ik ben zo bang om daar alleen te staan
Als wij daar zijn, ga niet direct terug
maar wacht totdat ik overga en zwaai me na
dan voel ik me veilig en vertrouwd
Breng jij mij op weg tot aan de brug
ik heb geen idee hoe diep het water is
De overkant lijkt mij zo ver
je kunt de oever hier niet zien
Zover het oog reikt, zie ik mist
ik twijfel aan het verder gaan
Je angst voor de dood
is als je angst voor het leven
Het nieuwe lijkt te groot
om het oude op te geven
In de diepte van je verlangen
ligt de kennis van het nieuwe leven
Zoals de vlinder al weet van het vliegen
in zijn donkere cocon
Breng jij mij op weg tot aan de brug
en ga dan niet vlug terug
Zwaai me na, als ik er over ga
een heel klein duwtje in mijn rug
Is alles wat ik nog verlang van jou
Ik ga nu gauw
want het begin is reeds in zicht:
ik voel de warmte van een licht

— ingezonden door Jennifer Schröder