Overlijdensgedicht: ‘De Brug’
De Brug
Breng jij mij op weg tot aan de brug
ik ben zo bang om daar alleen te staan
Als wij daar zijn, ga niet direct terug
maar wacht totdat ik overga en zwaai me na
dan voel ik me veilig en vertrouwd
Breng jij mij op weg tot aan de brug
ik heb geen idee hoe diep het water is
De overkant lijkt mij zo ver
je kunt de oever hier niet zien
Zover het oog reikt, zie ik mist
ik twijfel aan het verder gaan
Je angst voor de dood
is als je angst voor het leven
Het nieuwe lijkt te groot
om het oude op te geven
In de diepte van je verlangen
ligt de kennis van het nieuwe leven
Zoals de vlinder al weet van het vliegen
in zijn donkere cocon
Breng jij mij op weg tot aan de brug
en ga dan niet vlug terug
Zwaai me na, als ik er over ga
een heel klein duwtje in mijn rug
Is alles wat ik nog verlang van jou
Ik ga nu gauw
want het begin is reeds in zicht:
ik voel de warmte van een licht
— ingezonden door Jennifer Schröder
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Mijn gedachten zijn nergens en mijn dromen
heel ver
alweer is er in mijn leven daarboven een ster
Nu was het geen kindje gekomen uit mijn
schoot
maar die van mijn dochter, maar ik houd me
groot
Weer hoor ik de woorden, ze zijn toch nog jong
Ik zou willen schreeuwen, terwijl ik veel liever
zong
Een liedje voor jou, mijn lieve engeltjes kind
want ook voor je geboorte werd je al echt
bemind
Ik hou van je kindje, als was je nog klein
helaas ook heb jij niet bij ons mogen zijn
Maar zet ik eens bloemen voor mijn engeltjes
neer
weet kleine lieverd, ze zijn ook voor jou elke
keer
— Mieke Valenteijn
De Engel
Ik zit wat op het lege strand
in 't mooie avondrood
en staar wat naar de overkant
heb aan niemand nood
Een engel daalde tot bij mij
en tikte aan mijn gezicht
ik voelde me toen plots blij
en straalde als een helder licht
Die engel heb ik voor altijd bij mij
ik draag hem steeds met me mee
die engel lieverd, dat ben jij
zo voel ik me steeds oké
— Mieke
Uit het diepste van mijn hart
Er werd mij iets moois gestolen
ik ben iets kostbaars kwijt
een kind
In mij gedragen
van niets tot iets
is nu tot stof herleid
Gekoesterd heb ik hem
ik heb hem zien opgroeien
volwassen zien worden
met vallen en opstaan
tot hij brutaal van de weg werd gemaaid
op die verdomde vrijdag
aan de arcadenlaan
Gehoopt heb ik nog
geroepen, gekrijst en gebeden
acht maanden lang
Op mijn vijftigste heb ik hem
naar zijn laatste rustplaats gereden
De leegte die hij achterlaat
is groter dan de zee
die ik kan vullen met mijn tranen
Er rest mij nog een steen
met zijn naam
een bloem om te begieten
een lange weg te gaan
— ter nagedachtenis aan Tom
Voor de allerliefste moeder
Dieper dan een oceaan
hoger dan de hoogste berg
heftiger dan een orkaan
mis ik je zo erg
Zwarter dan een duistere nacht
natter nog dan regen is
mooier dan een bloemenpracht
zo intens is mijn gemis
Glanzender dan diamant
feller dan een ijselijke kou
word ik telkens overmand
door mijn gemis aan jou
Harder dan de hardste steen
nog bitterder dan gal
voel ik me nog steeds alleen
omdat ik je nooit vergeten zal
Doorschijnender dan een stuk glas
duurder dan een groot cadeau
denk ik aan hoe mooi het was
o, ik mis je zo
— ingezonden door Corrina van Hal