Overlijdensgedicht: ‘De Brug’

Het leven volgt onwrikbaar
de eigen lijn
Elk ogenblik kan de laatste wezen
En een zal altijd eenmaal
't laatste zijn

Dan zal van 't lijf, ontkomen
aan de tijd
Niets dan wat naamloos stof
meer zijn gebleven
Wervelend op de wind van
de eeuwigheid

— J.C. Bloem

Waarom moest jij zo vechten
voor iets wat jij niet hebt verdiend
Waarom moest die ziekte jou pakken
een mens dat het niet verdient
Waarom na al het vechten
toch het bericht het is weer mis
Waarom moet jij lijden
een mens die het niet verdient
Al ben je nog zo ziek
ons verlaten wil je niet
Je wilt alles proberen
om nog even bij ons te zijn
Maar lieve schat, als het echt niet meer gaat
laat het vechten dan maar gaan
We willen niet dat je moet lijden
dat heb je niet verdient
Zoek dan de rust die je nodig hebt
in ons hart blijf je bestaan

Als de weg die je moet gaan
Vol bergen en ravijnen lijkt
En je gewoon niet meer weet
Waar je veilig kunt gaan staan
Dan wordt die weg soms afgesneden
En omgeleid naar groene weiden
Waar je tot in de eeuwigheid
Wordt omringd door rust en vrede

— Claudia Gelissen

Nog niet geboren
of jij moest alweer gaan
We mochten je niet horen
weet jij van ons bestaan?
Ontroostbaar van verdriet
vergeten doen we je niet