Overlijdensgedichtje: ‘Nooit meer je stem’

Er zijn geen woorden voor iemand
van wie je weet zij redt het niet
je streelt haar wang, je ziet haar ogen
je bent bevangen door verdriet
flink was je, je hele leven
sterk ben je tot het eind gebleven
vergeten doen we je niet
lieve mam, rust zacht
we weten dat er iemand op je wacht

Hij was allang zichzelf niet meer
hij kon het niet meer aan
we hoopten, zittend rond zijn bed
dat hij rustig heen zou gaan

En na zijn laatste zucht was het
of hij zichzelf hervond
alsof hij op de drempel
van een ander leven stond

Ik ben even blijven kijken
ben even blijven staan
en voelde iets van een wonder
door de stille kamer gaan

Een lange weg komt tot een eind
bij een stil en vredig oord
waar zijn stoffelijkheid verdwijnt
in onze gedachten leeft hij voort

Ergens op een wolkje
zweeft ons kleine meisje
en kijkt genietend
naar ons geluk

— Caroline