Overlijdensgedicht: ‘Elk mens heeft vleugels’
Elk mens heeft vleugels
die verborgen zijn
maar als je tijd komt
vouwen ze uit
Dan mag je naar de hemel
waar je op ons neer kunt kijken
Bij ons zul je altijd in
onze gedachten blijven
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
I no longer see the stars; I am the stars
I no longer breathe the wind; I am the wind
Soms
zou ik willen
dat gisteren
nooit voorbij ging
omdat vandaag
alles zo anders is
Je lot is al bepaald bij het begin van het leven
De ene heeft een lange weg te gaan
bij de ander duurt het maar even
De ene kan het leven aan
de ander kiest om weg te gaan
Rust nu maar even
we zien je wel weer in het volgend leven
Toen mijn moeder was gestorven
heb ik lang staan kijken naar haar lief gezicht
verstild en gladgestreken waren nu haar
trekken
haar ogen voor altijd zonder licht
Voorbij was haar verdriet
om het vergeten
voorbij haar heimwee
het niet meer weten
Zo rustig lag ze daar in haar laatste slaap
niet meer het kind van de laatste jaren
maar mijn moeder
nu zonder geest
De geest had haar lichaam verlaten
omhoog gestegen als een leeuwerik naar de zon
terug naar haar oorsprong, begin en einde
voorbij de regenboog, terug naar de bron
Kijkend naar haar verstild gelaat
voelde ik de pijn, en mijn verdriet
opnieuw de navelstreng verbroken
maar ik wist ook: zo is het goed
— ingezonden door Elske