Overlijdensgedichtje: ‘Wanneer je oud wordt’

Als de mist verschijnt
en de zon verdwijnt
wordt het wazig in je hoofd
het leven van vreugde beroofd
dán zal de dood een verlossing zijn
met veel verdriet...
maar... zonder pijn

Als een spinrag geweven
broos, breekbaar en fijn
zo was je leven
Levend van uur tot uur
van dag tot dag
Door het diepe donker dwalend
als een schim in de nacht
Zoekend naar het licht
naar een nieuw begin
naar een nieuwe start
Dromend dat het donker zou wijken
voor rustgevende kracht
Daarna stilaan plaats zou maken
voor heerlijk zonlicht
Zodat ondanks de pijn
je gelukkig kon leven
Vandaag heb je het zonlicht gevonden
hoef je niet verder meer te zoeken
maar kun je nu rustig genieten
van een welverdiende rust
Rust nu maar, je strijd is gestreden
Wacht daar op mij
Want ooit zal ook ik
dat zonlicht mogen aanschouwen
en zien wij elkaar weer

— ingezonden door Olivia

Het was een moeilijke beslissing
maar we hebben je laten gaan
want dit was voor jou geen leven
geen menswaardig bestaan

Als...
Als ik de dingen niet meer weet
Als ik de namen niet meer ken
En wat ik weet meteen vergeet
Zodat ik onherkenbaar ben
Denk dan aan de weg door mij gegaan
Zo heb ik het niet voor niets gedaan

— Ciska Lentze