Overlijdensgedichtje: ‘Wie samen naar de zon kijkt’

De zon scheen
de bloemen bloeiden
de vogels floten
en toen
werd het stil...
Waar je ook bent
ik zou het niet weten
niet in tijd of
afstand te meten
Ik heb je bij me
diep in mij
daarom ben je
altijd zo dichtbij
Nu jij slaapt, zonder te dromen
zul je nog altijd in mijn dromen komen
Ik zal voor je ademen
ik zal voor je voelen en horen
niemand verdwijnt, niets gaat verloren
Want niet door jouw lichaam
maar wel door jouw geest
zal iedereen weten
wie jij bent geweest

Bij doodgaan houdt het niet op
Sterven is niet het eind van je leven
Alle goede dingen blijven bestaan
Die je ons hebt gegeven

Het lijkt altijd ergens anders te gebeuren
En dan is het ineens zo dichtbij
Het komt als een dief in de nacht
Waarom Kees, waarom jij?

Slaap maar
en weet dat je welkom was
we leefden naar het moment
dat jij hier bij ons zou zijn
Voor ons had je al een naam
al negen maanden voor ons een bestaan
helaas mocht jouw leven niet verder gaan

— Van het kaartje van Anne