Overlijdensgedichtje: ‘Wie samen naar de zon kijkt’

Je blijft met lege handen achter
je zou zo graag nog willen zorgen
de tijd van waken en van wachten
is voorbij en elke morgen
brengt nu een lege dag vol pijn
er rest alleen herinnering
aan in-gelukkig zijn

In de leegte staat zijn naam geschreven
komt alle goeds naar boven drijven
het allerdiepste van zijn leven
zal altijd in ons midden blijven:
een dierbaar mens die in zijn eenvoud
zo vol betekenis kon zijn
gaf aan ons leven rijke inhoud

Voor ik mijn ogen heb gesloten
heb ik van een avontuurlijk leven genoten
Veel heb ik gezien, veel mocht ik beleven
ik heb de berg beklommen die jullie nog moeten gaan
Huil daarom niet vrienden
ik ben nu voor het laatst op reis gegaan

Als de liefste mens wordt weggedragen
als de liefste van de wereld
daar roerloos ligt
geen woorden meer zegt
en het gezicht zo koud
en kleurloos en gesloten
niet meer vertelt
hoeveel die liefste van je houdt
dan scheurt er iets van binnen
het doet schrijnend pijn
en alles in je schreeuwt
en roept en dwingt
dat het niet waar kan zijn

Schreeuw en huil
je verdriet naar buiten
al brengt het haar niet terug
doet haar niet bewegen
het zal ruimte maken voor een nieuw gevoel:
zij houdt nog van jou
haar liefde heeft andere vormen gekregen
liefde is niet dood te krijgen
onze ogen kunnen niet zien
onze oren niet horen
zo bijzonder is nu haar liefde
als je tranen gedroogd zijn
en binnenin je is het stil
alsof de storm is gaan liggen
dan kan je hart het voelen:
haar liefde is nog bij je

Leegte, pijn en 't gemis
het verdriet is het ergste wat er op dat
moment is
Iedereen heb je om je heen
verwerken doe je moederziel alleen
Niemand begrijpt wat 't is
de leegte, pijn en 't gemis

— Karin