Overlijdensgedichtje: ‘Blijde gezangen’

De zon gaat op, de zon gaat onder
een nieuw leven is steeds een wonder
voor ons bleef die zon onder
zonder dat je het levenslicht hebt gezien
moest je ons al verlaten
hoe groot het verdriet, de pijn, de onmacht is
is niet over te praten

Voor het eerst naar school
in de klas
Voor het eerst naar zwemles
misschien...

Ik wilde dat het waar was
Ik wou dat ik het kon zien

Nog steeds voor jou een kaarsje erbij
Jij bent er geweest, nog zo klein
Maar vergeten doen we je niet....

— Petra Michelet

In een leven vol inhoud
Rijk aan humor en door wilskracht omgeven
Heeft hij alles wat hij bezat
Teruggegeven voor 't eeuwige leven

Toen jij stierf
is de wereld gewoon doorgegaan met draaien
het werd nacht en ook weer morgen
er was lawaai en stilte
en ook om ons heen
maakte het leven-van-alledag
evenveel lawaai als anders
alleen bij ons kwam dat harder aan dan
normaal

Wat deed het pijn
te zien en te horen
dat alles gewoon doorging
toen jij gestorven was

Wreed en onverschillig
genadeloos en onbarmhartig was het
en elke indruk stak dieper
deed meer pijn

Nee, ze kunnen niet weten
wat wij nu voelen
die steken pijn
van afgesneden zijn
en nooit meer samen....
ach, niets zal meer hetzelfde zijn
zonder jou