Een kindje / baby overleden gedicht: ‘Nog nooit waren einde en begin’

Heimwee, een intens gemis
een verlangen naar een kind
een kind wat er niet meer is

Heimwee, naar die gelukkige weken
verdriet om de leegte die je achterlaat
jouw dood die mijn hart deed breken

Heimwee, mijn handen zoekend naar jou
zoveel vragen maar geen antwoord
mijn kind, waar ben je nou?

Heimwee, naar die "zorgeloze" tijd
toen ik je nog bij me had
wanhopig, want nu ben ik je kwijt

Heimwee, naar jou
in mijn buik, nog maar 4 maanden oud
toen je mijn lichaam verliet
was je al gestorven en ik had het zo koud!

Heimwee, naar al die dromen
je was zwaar gehandicapt
onze droom zal nooit meer uitkomen

Heimwee, naar jou, mijn derde kind
boos ben ik om jouw te korte bestaan
maar dankbaar voor de liefde
die ik bij mijn andere twee kinderen vind

— Caroline

Nog in de knop
geen kans om in het leven te bloeien
Het mocht niet
in ons hart zul jij heel ons leven verder groeien

— Femke Russchenberg

Met jouw handjes in de onze
sliep je eeuwig in

Met jouw wangetjes tegen de onze
geen einde, geen begin

Soms is het beter iets moois te verliezen
Beter verliezen,
dan dat je het nooit hebt gehad

Zo klein, zo kwetsbaar, zo van ons
niet sterk genoeg voor een aards bestaan
Maar wel uit liefde geboren
en in liefde heengegaan