Overlijdensgedichtje: ‘Zonlicht nodig voor het leven’

Als een vlinder heb je geleefd
prachtig en geliefd
door je kinderen en kleinkinderen
getrouwd met een lieve vrouw
en toen was je ineens weg
onze harten gegriefd

Nu vallen onze tranen
als een regen uit ons hart
want zonder jou lieve Opa
wordt het voor ons allemaal
toch wel een beetje hard

Ons vlindertje is uitgevlogen
naar een prachtig land
waar wij samen allemaal na dit leven
zullen lopen, hand in hand

Opa, ik zeg u nu gedag
maar ooit zie ik u weer
onthoud dat ik veel van u hou
en kijk alle dagen
vol liefde op ons neer

— ingezonden door Githa

Als een mens zijn wij zo klein, zo nietig
En u, u had een hart van goud
Wij zijn droevig en verdrietig
U was een mens waar iedereen van houdt
Toch zijn wij dankbaar
Dat u een deel was van ons leven
U blijft in onze harten geschreven

Nooit meer je stem
Nooit meer je lach
Ik mis je elk moment van de dag

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn hele denken
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

Aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid: 't graf bedekkend
de pijn dreunt als een droef refrein

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't is nu te laat; de kist gesloten
wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
tot ziens mama, uw dierbaar kind...