Overlijdensgedicht: ‘Ik zie de bomen vol bloesempracht’

Liefste, m'n liefste
wat zullen we je missen
maar de herinnering aan jou
is niet uit te wissen
we hadden zo graag
als gezin bij elkaar gebleven
helaas bleek dat een onhaalbaar streven

Eén jaar geleden dwong je ziekte je ons te
verlaten
Een jaar waarin wij ook door te praten je niet
vergaten
Een jaar van gemis, verdriet en stekende pijn
Eén jaar werd onze zoon, waarbij jij niet meer
aanwezig kon zijn
Een jaar, waarbij verjaardagen, kerst en oud
en nieuw
Maar ook de gewone dingen niet meer zijn als
voordien
Maar de herinneringen en "het houden van"
blijven...

Je hebt niet geweten
toen je werd geboren

Je hebt niet geweten
toen je bent gegaan

Daar tussenin heb je veels te veel geweten
dat mag je nu vergeten

Het hoeft niet meer

— Ineke

Voor Bradley

Als een rups in zijn cocon
was jij veilig in moeders schoot
't Was een nieuw leven dat begon
je groeide en groeide en werd groot

De rups verlaat
na lange tijd zijn cocon
en geeft zich als een vlinder aan de wereld
bloot
Voor jou eindigde het nog voor het eigenlijk
begon
de Vlinder in jou, die is dood

— Berry en Ingrid van Brink