Overlijdensgedichtje: ‘Papa, wij zijn nog zo klein’
Papa, wij zijn nog zo klein
waarom nu al, het was zo fijn
je grapjes, je aai, je lieve lach
we missen het iedere dag
voor altijd zit je in ons hart
op een plaatsje heel apart
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Nu pijn en zorgen niet meer hoeven
en de hemelse rust is gekomen
zullen wij elkaar ontmoeten
en vrolijk praten over vroeger
Dan voel ik op mijn lippen
die goedheid als een avondzoen
't is goed in 't eigen hart te kijken
en zó haar ogen toe te doen
Een leven is een zijden draad
Een ieder weet dat ooit het draadje
breken gaat
Op de grote vraag "waarom"
wordt het antwoord nooit gegeven
Bij de vragen over dood en leven
is er geen "daarom"
Het leven is dragen
Het leven is gaan
Het leven is bestaan
Zonder al te veel vragen