Overlijdensgedichtje: ‘Ik wil de dromen van bergen dromen’

Zo moedig geweest
en nu teruggekeerd naar de
Bron van Licht en Leven

Hij had de schoonheid van de akkers lief
't land van vruchtbaarheid en ruimte
tot ook zijn dromen kleiner werden
een tuintje, een plaatsje, dieren en wat gerief
maar nu een hemel zonder grenzen

Als straks de zon toch weer zal schijnen
en hoog boven aan de hemel staat
dan weet ik dat er met die stralen
een glimlach naar beneden daalt

Nu kun je over ons waken
eens zullen we weer samen zijn
tot dan moeten wij hier verder leven
maar zal je steeds in mijn gedachten zijn

— Dorien Verhagen-van Engeland

Klein was mijn persoontje
groot was mijn wens
Ik was mijn ouders zoontje
je papa's kleine kapoen
en ik had nog zoveel te doen
Mijn hartje liep over van leven
ik hield een ieder in de ban
Ach, had God mij nog wat tijd gegeven
ik was vast uitgegroeid tot een lief en
verstandig man
Helaas kwamen de engeltjes mij halen
keken naar mijn ouders niet
Ik zie hen nu dwalen
met bekommernis en groot verdriet

Dag lieve oma, ook
wij waren beste maatjes
voor jou was echt niets teveel
Ook al liet ik hier en daar iets niet heel
boos zijn stond niet in jouw woordenboek
en je stond steeds klaar met een koek
Lieve mama, lieve papa, treur toch niet om mij
onthou gewoon een ding:
ik zal altijd van jullie allen houden
want de liefde is oneindig
oneindig, dit is lang, heel lang

— Wendy Nijs, ter nagedachtenis aan Lenny