Overlijdensgedicht: ‘Je lag daar stil, kon niets meer zeggen’
Je lag daar stil, kon niets meer zeggen
je gedachten, verlangen, of iets uitleggen
Woorden, voor je ze uit kon spreken vervaagd
en toch heb je nooit geklaagd
Altijd geduldig, soms een traan
van ontroering of een herinnering ergens aan
God zei vandaag: "kom nu bij mij"
en praat weer, zing en wees blij
Je vreesde niet je levenslot
je hebt zelf gezegd: "ik vertrouw op God"
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Haar werk, haar kracht
haar interesse voor het leven
haar moed, zo sterk
ze heeft er alles voor gegeven
Wij,
metgezellen van jouw hart
deelgenoten van jouw licht
bewonderaars van jouw daden
kijken op
naar jouw geest geworden ziel
dat zij ons blijven mag
als reisgenote
— Rudolf Steiner
Vlinderkind
Slechts even kind
Tot je meeging met de wind
Vlinderkind...
De mensen van voorbij
zij worden niet vergeten
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten
Bij God mogen zij wonen
daar waar geen pijn kan komen
De mensen van voorbij
zijn in het licht, zijn vrij