Overlijdensgedicht: ‘Je lag daar stil, kon niets meer zeggen’
Je lag daar stil, kon niets meer zeggen
je gedachten, verlangen, of iets uitleggen
Woorden, voor je ze uit kon spreken vervaagd
en toch heb je nooit geklaagd
Altijd geduldig, soms een traan
van ontroering of een herinnering ergens aan
God zei vandaag: "kom nu bij mij"
en praat weer, zing en wees blij
Je vreesde niet je levenslot
je hebt zelf gezegd: "ik vertrouw op God"
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Als je in een heel lang leven
liefde en warmte hebt gegeven
Als je in tijden van verdriet
toch nog naar de zonzij ziet
Als je een goed voorbeeld geeft
heb je niet voor niets geleefd
Zo ver, zo ver van mij vandaan
al in een ander weten
En toch, en toch heb ik je bij me
diep in mij
Meer dan ik je zeggen kan
ben je zo dichtbij
Leven met stijl en eenvoud
een moeder natuur
een oma uit duizenden
en humor zo puur
De donder huilde
Bliksem pijnigde iedere gedachte
Een wereld in vuur en vlam
Duistere nachten?
Het was een lange... zwarte nacht
Het wolkendek breekt open
De wind droogt tranen van geluk
Brengt een nieuwe lach
Een zonnestraaltje krijst vreugde
In de lucht wappert een vlag
Het is een lange... felgekleurde dag