Overlijdensgedichtje: ‘Herfst’
Herfst
Het laatste blad viel van de tak
Er zal geen nieuw meer groeien
De tak sterft af, net als het blad
En nimmer zal hij meer bloeien
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Leven is dankbaar zijn
voor het licht en de liefde
voor de warmte en de tederheid
in mensen ons omgeven
leven is mensen en dingen omhelzen
en weer loslaten....
Wakker worden naast jou
met je slapen in het grote bed
samen eten aan tafel
koffie drinken, vers gezet
wandelen op een middag
samen aan de afwas staan
jou een boek zien lezen
jou zien komen of zien gaan
jou horen zingen, fluiten
ergens in of om het huis
met jou praten
nooit meer kom je thuis
Lieve ma en oma, je was zo dapper
maar het ging niet meer
Je was zo moe en legde je hoofd neer
De lichtjes waar je zo van hield
zijn nu vast altijd om je heen
Je opgewekte karakter zullen we allemaal
missen
want je laat ons nu alleen
Zonlicht
nodig voor het leven
was niet genoeg
voor jou....
rouw....
— Tilly Hendriks