Overlijdensgedicht: ‘Nu moet ik verder zonder jou’

Mijn tranen zijn gedroogd
Mijn glimlach is terug
Ik luister weer naar anderen
Ben na maanden minder stug
Maar diep van binnen zit nog steeds die pijn
Dat kan ik niet veranderen, ook al wil ik vrolijk zijn

— ingezonden door Tamara

Al vijf lange jaren zonder jou
Waarom moest dit nou gebeuren?
Wij hadden verder met jou willen leven
Mijn kleinste meisje, onze zus
Nooit, nee nooit ben jij uit onze gedachten
Missen doen wij jou steeds meer
Men zegt: verdriet dat slijt
Maar weet men ook wanneer?

Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis
Een vertrouwelijk gesprek
soms een strandje hier en daar
ja, mijn moeder wist echt alles
was je hier nog even maar
Uit je lijden nu verlost
je grootste strijd gestreden
heel veel pijn heb je doorstaan
die pijn behoort nu tot het verleden

Veel te vroeg genomen
uit je moeders schoot
je was een heel mooi meisje
zo lief, zo klein... maar dood

We hadden je zo graag gekend
en zoveel liefde willen geven
nu weten we niet wie je bent
misschien in een ander leven...