Overlijdensgedicht: ‘Geen kaarten en geen briefjes meer’

Wanneer ik morgen doodga
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan de wind
die in de bomen klimt
of uit de takken valt
hoeveel ik van je hield

Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen
Vertel het aan een dier
misschien alleen door het aan te kijken

Vertel het aan de
huizen van steen
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had

Maar zeg het aan geen mens
ze zouden je niet geloven
ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man, alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou...

— Hans Andreus

Wij houden zoveel van haar
maar zij is weggevlogen
Naar wie.....?
Naar God die haar zo graag zag
Het is God alleen die haar hebben mag

Papa
Daar zit je dan, ik zit met je te praten
je bent nu bij me, en ik weet
dat je ons binnenkort moet verlaten
Ik vraag je hoe je je voelt
je knikt, zegt niets, ik weet dat
je het anders bedoelt
Je vecht tegen je eigen lichaam
je bent moe, je kunt niet meer
maar toch ben je voor een ander
nog steeds behulpzaam
Papa, ik hou van je, praat met me
ik ben er voor je
je hoeft hier niet alleen doorheen
Lieve schat, je bent en blijft voor mij nummer
Eén!

Negen maanden woonde jij bij je mama in
En vandaag ben je dan geboren
Lieve Cynthia, welkom in ons gezin
Je bent nu nog klein en kan je niet weten
Dat je een broertje hebt die wij nooit zullen
vergeten
Met Sander zal je nooit kunnen spelen
Maar onze liefde voor hem
Willen we graag met jou delen

— ingezonden door Anja Marée