Overlijdensgedicht: ‘Als ik 's avonds slapen ga’

Wat vreemd dat je er niet zult wezen
wanneer wij weer naar huis zullen gaan
je zult niet in de kamer staan
en ons begroeten als voor dezen
O, die vertrouwde kleine dingen
die je zo onopvallend deed
die zullen wij missen
tot dit leed verstild is
tot herinneringen
En ook al heb je ons verlaten
je laat ons nooit alleen
wat wij in jou bezaten
blijft altijd om ons heen

Het leven volgt onwrikbaar
de eigen lijn
Elk ogenblik kan de laatste wezen
En een zal altijd eenmaal
't laatste zijn

Dan zal van 't lijf, ontkomen
aan de tijd
Niets dan wat naamloos stof
meer zijn gebleven
Wervelend op de wind van
de eeuwigheid

— J.C. Bloem

Met liefde ontvangen
Met verdriet weer afgestaan...

Mijn gedachten zijn nergens en mijn dromen
heel ver
alweer is er in mijn leven daarboven een ster
Nu was het geen kindje gekomen uit mijn
schoot
maar die van mijn dochter, maar ik houd me
groot
Weer hoor ik de woorden, ze zijn toch nog jong
Ik zou willen schreeuwen, terwijl ik veel liever
zong
Een liedje voor jou, mijn lieve engeltjes kind
want ook voor je geboorte werd je al echt
bemind
Ik hou van je kindje, als was je nog klein
helaas ook heb jij niet bij ons mogen zijn
Maar zet ik eens bloemen voor mijn engeltjes
neer
weet kleine lieverd, ze zijn ook voor jou elke
keer

— Mieke Valenteijn