Overlijdensgedicht: ‘Verdriet is als de golven’
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Als mijn tijd gekomen is
ik afscheid neem van het leven
merken jullie, in al je eenzaamheid
dat ik onzichtbaar bij jullie ben gebleven
Als een zaadje
begin jij weer opnieuw
Jij zal uitgroeien tot een roos
maar zonder stekels, in volle bloei
Een leven zonder verdriet en pijn
maar je zal altijd een lichtje in ons zijn
De zon zal voor je stralen
aan de andere kant
Hij is je komen halen
wees vrij en laat je leiden
door Zijn hand
— ingezonden door Ineke Bakker
Het lijkt niet eerlijk
als iemand ons verlaat
Zeker niet als het
om een dierbaar iemand gaat
Als iemand is overleden
dan doet dat in vele harten pijn
Er is veel verdriet en wij vragen ons af
waarom dit zo moet zijn...