Overlijdensgedicht: ‘Verdriet is als de golven’
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee
Meer overlijden & rouw gedichten
Er zijn vragen gesteld in 't leven
Er zijn vragen gesteld in 't leven
waar de antwoorden zo moeilijk op zijn
Ze hoeven nu niet meer te worden gegeven
voorbij is 't zoeken, gestopt is de pijn
Je gebeden zijn verhoord
Hij kwam je halen, in ons leef je voort
Er is een geest die bijzonder en sterk is
Er is een geest die bijzonder en sterk is
maar ook een lichaam dat anders is
Die geest bleef vechten tot het laatst aan toe
alleen het lichaam, dat werd moe
Een zee aan mogelijkheden
Een zee aan mogelijkheden
Die zee werd jou niet gegund
Zestien jaren jong
Hoe heeft dit ooit gekund
We houden van je meisje
De liefde die je als ouder in een mensenleven
zou willen geven
Weggestopt in dat ene moment
Die ene aanraking, die ene knuffel
We houden van je meisje en zullen je nooit
vergeten