Overlijdensgedicht: ‘Verdriet is als de golven’
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Er is een boom geveld
Met lange, grijze lokken
Hij zuchtte ruisend als een kind
Terwijl hij viel, nog vol zomerwind
— M. Vasalis
Lief klein mensje
ook al was je nog zo klein
één ding weet ik zeker
in mijn geheugen zal jij
er altijd zijn!
— Madelon
De donder huilde
Bliksem pijnigde iedere gedachte
Een wereld in vuur en vlam
Duistere nachten?
Het was een lange... zwarte nacht
Het wolkendek breekt open
De wind droogt tranen van geluk
Brengt een nieuwe lach
Een zonnestraaltje krijst vreugde
In de lucht wappert een vlag
Het is een lange... felgekleurde dag
Mijn avond gaat vallen
't wordt kil om me heen
Straks moet ik vallen
en laat jullie alleen
Vergeving voor fouten en
voor wat mis is gegaan
Maar kom in mijn nacht
dicht om mij staan
De tranen in mijn ogen
doen niet zo zeer
Als jullie mij troosten
voor de laatste keer