Overlijdensgedichtje: ‘Ziekte en zorgen overkomen ons allemaal’

Het leven volgt onwrikbaar
de eigen lijn
Elk ogenblik kan de laatste wezen
En een zal altijd eenmaal
't laatste zijn

Dan zal van 't lijf, ontkomen
aan de tijd
Niets dan wat naamloos stof
meer zijn gebleven
Wervelend op de wind van
de eeuwigheid

— J.C. Bloem

Waarom is het misgegaan?
Waarom kwam er een einde aan je bestaan?
Ik wil je nog zoveel zeggen
Heb je nog zoveel uit te leggen
Maar dat kan niet
Ik heb oneindig veel verdriet
Vergeten doe ik je nooit
En wees gerust:
We zien elkaar weer.... ooit

Jouw liefde was mijn liefde
Je hart was ook een deel van mij
Je strijd was ook de mijne
Jouw vreugde die van mij
Je pijn bracht mij in tranen
Je strijd deed mij ook zeer
Zo waren wij met de maanden
Een eenheid meer en meer

Als een spinrag geweven
broos, breekbaar en fijn
zo was je leven
Levend van uur tot uur
van dag tot dag
Door het diepe donker dwalend
als een schim in de nacht
Zoekend naar het licht
naar een nieuw begin
naar een nieuwe start
Dromend dat het donker zou wijken
voor rustgevende kracht
Daarna stilaan plaats zou maken
voor heerlijk zonlicht
Zodat ondanks de pijn
je gelukkig kon leven
Vandaag heb je het zonlicht gevonden
hoef je niet verder meer te zoeken
maar kun je nu rustig genieten
van een welverdiende rust
Rust nu maar, je strijd is gestreden
Wacht daar op mij
Want ooit zal ook ik
dat zonlicht mogen aanschouwen
en zien wij elkaar weer

— ingezonden door Olivia