Overlijdensgedicht: ‘De zon ging voor haar onder’

Wat was zij sterk en arbeidzaam
wat heeft zij voor ons klaar gestaan
Haar zorg en liefde zullen we nooit vergeten
van haar verdriet alleen het topje weten
Sterk en moedig droeg zij haar lot
tot 't afscheid van ons, 't welkom bij God

Zo vertrouwd
van wie je gewoon houdt
daarom doet het zo zeer
dat vertrouwde is er niet meer

Pijn is jou niet meer
horen praten
Pijn is jou niet meer
horen lachen
Jou missen is mijn
grootste verdriet
Jou vergeten kan ik niet
Ik leef dan ook met een
stil verdriet

Mijn moeder gaf me beelden om te dromen
Zij spon geluiden om me heen
Zij goot verhalen in mijn oren
Zij was een zon die altijd scheen

Mijn moeder wilde bij me blijven
Zij zong een lied voor mij alleen
Soms denk ik dat ik haar kan horen
En dat zij niet voorgoed verdween