Overlijdensgedicht: ‘De zon ging voor haar onder’
De zon ging voor haar onder
je hart schreeuwt om een wonder
pijn.... waarom zij
verdriet.... waarom wij
geen antwoord
geen raad na dit verdwijnen
de tijd moet helen
wil de zon weer gaan schijnen
— ingezonden door Sjoukje
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Optimistisch tot het laatste
Niet moeilijk maken voor je naasten
Gesloopt van al je krachten
Bleef je op een betere dag wachten
Wij waren jouw lust en je leven
Maar er is geen tijd meer gegeven
Jij streed vol moed en kracht
Lieve schat, rust nu maar zacht
Lieve Jaimy
ik heb je lief
ik heb je lief zeg ik
en ik wijs naar mijn hart
want daar heb ik je lief
ik heb je lief zeg ik
en ik wijs naar mijn tenen
want daar komt het vandaan
en de regenboog
daar wijs ik naar
want zoveel kleuren
heb ik je lief
ik heb je lief
alle zandkorrels
onder mijn voeten
zoveel....
Lieve Jaimy, niet meer bij ons, altijd samen
Onze oma is nog helemaal niet oud
ze heeft een groot hart van goud
met haar blonde haren
grijze ogen om mee te staren
haar gezonde wangen
een ziel nog vol verlangen
natuurlijk haar rode lippen
aan zo'n oma kan toch niemand tippen?
Niets was te gek of te veel
ze deed volop met ons mee
dááág lieve oma, rust nu maar in vree!
Kindje van drie
hoe had je er nu uitgezien?
Kindje van drie
had je al kunnen fietsen misschien?
Kindje van drie
zou je blonde haartjes hebben gekregen?
Kindje van drie
hoeveel had je nu moeten wegen?
Kindje van drie
we houden zoveel van jou
Het doet dan ook verschrikkelijk veel pijn
dat jij nooit een kindje van drie zult zijn