Overlijdensgedichtje: ‘Ik zie vogels hoog in de lucht’

Je lag daar stil, kon niets meer zeggen
je gedachten, verlangen, of iets uitleggen
Woorden, voor je ze uit kon spreken vervaagd
en toch heb je nooit geklaagd
Altijd geduldig, soms een traan
van ontroering of een herinnering ergens aan
God zei vandaag: "kom nu bij mij"
en praat weer, zing en wees blij
Je vreesde niet je levenslot
je hebt zelf gezegd: "ik vertrouw op God"

Gedreven door de liefde van zijn Heer
is hij een gids en steun geweest voor velen
totdat God zelf zei: "Kind, het hoeft niet meer
je mag nu eeuwig in Mijn vreugde delen"

Wanneer we al het werk gedaan hebben
waarvoor we naar aarde zijn gezonden
mogen we ons lichaam afleggen
dat onze ziel gevangen houdt
zoals een cocon de latere vlinder omsluit
En wanneer de tijd is gekomen
kunnen we het loslaten en zullen we vrij zijn
van pijn
vrij van angst en zorgen - vrij als een heel
mooie vlinder
en terugkeren naar huis bij God....

Hoger dan de blauwe luchten
en de sterretjes van goud
woont de Vader in de hemel
die van alle kind'ren houdt