Overlijdensgedichtje: ‘Een dag zonder jou’

Een enkel woord
Een klein gebaar
Houd je op de been
Je voelt je een moment
Niet meer zo alleen
Je weet dat je verder moet
Papa heeft er voor gestreden
Maar het gevoel van zekerheid
Het lijkt zo lang geleden

We only part to meet again
though mighty boundless waves may sever
remembrance oft shall bring you near
and I will with you go forever
And oft at midnight's silent hour
when brilliant planets shall guide the ocean
your name shall rise to heaven's highest star
and mingle with my soul's devotion

Eerst waren we blij, maar ook wel bang
voor wat er nog zou kunnen gebeuren
Toen zagen we de zonsondergang
die de wolken roze deed kleuren
Het was of iemand ons wilde vertellen:
het komt nu goed, dus toe, geniet!
Het leek om ons gerust te stellen:
er ligt nog zoveel moois in het verschiet!
In gedachten zagen we ons engeltje zweven
met een verfpot en een kwast
Zij heeft ons die roze wolken gegeven
't was een teken van Robyn, dat staat vast!

Als een spinrag geweven
broos, breekbaar en fijn
zo was je leven
Levend van uur tot uur
van dag tot dag
Door het diepe donker dwalend
als een schim in de nacht
Zoekend naar het licht
naar een nieuw begin
naar een nieuwe start
Dromend dat het donker zou wijken
voor rustgevende kracht
Daarna stilaan plaats zou maken
voor heerlijk zonlicht
Zodat ondanks de pijn
je gelukkig kon leven
Vandaag heb je het zonlicht gevonden
hoef je niet verder meer te zoeken
maar kun je nu rustig genieten
van een welverdiende rust
Rust nu maar, je strijd is gestreden
Wacht daar op mij
Want ooit zal ook ik
dat zonlicht mogen aanschouwen
en zien wij elkaar weer