Overlijdensgedichtje: ‘Op een morgen’
Op een morgen heb je langs de weg een engel
ontmoet
En jij ging mee
Plukt nu de sterren in een verloren paradijs
Waarom kan de hemel niet op aarde beginnen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Als de mist verschijnt
en de zon verdwijnt
wordt het wazig in je hoofd
het leven van vreugde beroofd
dán zal de dood een verlossing zijn
met veel verdriet...
maar... zonder pijn
Tijdens je leven heb je je naam
zonder meer eer aan gedaan
Je liefde, warmte en zorgzaamheid
kon je aan vele mensen kwijt
Dat gaf jouw leven grote inhoud
daarom is het voor ons nu zo koud
Wij zullen moeten proberen
op fijne herinneringen te teren
Mijn vriend en ik, wij kunnen samen
Dezelfde weg niet gaan
Want waar mijn vriend naar toe gaat
Daar kom ik net vandaan
En waar mijn vriend vandaan komt
Daarheen moet ik nog gaan
Ik hou van jou, mijn vriend tot gauw
Je bent de zon en ik de maan
Mijn vriend en ik,
wij kunnen samen
Dezelfde weg niet gaan
Want als mijn vriend zich uitkleedt
Dan kleed ik mij aan
Waaraan ik nog beginnen moet
Dat heeft hij allang gedaan
Ik hou van jou, mijn vriend tot gauw
Je bent de zon en ik de maan
Denk niet dat ik
mijn vriend niet zie
Ik kom hem telkens tegen
Maar daar wáár ik mijn vriend ontmoet
Daar scheiden onze wegen
Tussen het weerzien en het afscheid
Tot gauw mijn vriend, ik moet nu gaan
Tot gauw mijn vriend, ik kom er aan
Al kunnen we niet samen gaan
Ik kan niet zonder jou bestaan
Ik hou van jou, mijn vriend tot gauw
Jij bent de zon en ik de maan
— Liselore Gerritsen; ingezonden door San Nevelsteen
In liefde verwekt tot een mensje, heel klein
Meer dan welkom was jij in ons leven
Na alle vreugde overheerst nu de pijn
Wij hebben jou aan God moeten geven
Maar jouw lichtje zal voor ons blijven schijnen
Niet alleen in deze tijd van verdriet
Het zal nooit verdwijnen
Vergeten kunnen en willen wij jou niet