Overlijdensgedichtje: ‘Je genoot van het leven’

Je bent er niet meer
het is voorbij
al wat je deed
dat was voor mij
Voor jou is nu de strijd gestreden
maar in mijn hart
bewaar ik het verleden

In een ogenblik van stilte
bij een groot verdriet
is het fijn dat men er is
en hoeven woorden niet
In een ogenblik van stilte
vooral na zo'n groot gemis
zegt aanwezigheid voldoende
voel je echt wat vriendschap is

Nooit meer zul je door de tuin lopen
waar iedere bloem en iedere plant
getuigde van je zorgende hand
Nu ging de hemeltuin voor je open

Als een spinrag geweven
broos, breekbaar en fijn
zo was je leven
Levend van uur tot uur
van dag tot dag
Door het diepe donker dwalend
als een schim in de nacht
Zoekend naar het licht
naar een nieuw begin
naar een nieuwe start
Dromend dat het donker zou wijken
voor rustgevende kracht
Daarna stilaan plaats zou maken
voor heerlijk zonlicht
Zodat ondanks de pijn
je gelukkig kon leven
Vandaag heb je het zonlicht gevonden
hoef je niet verder meer te zoeken
maar kun je nu rustig genieten
van een welverdiende rust
Rust nu maar, je strijd is gestreden
Wacht daar op mij
Want ooit zal ook ik
dat zonlicht mogen aanschouwen
en zien wij elkaar weer

— ingezonden door Olivia