Overlijdensgedichtje: ‘Verwondering om wie je was’
Verwondering om wie je was
om wat je zei en deed
was ondertoon van alles
wat van jou verteld werd
't Drong door in
stem en ogen en gebaar
in klank en kleur
in lach en traan
van ieder die zo van je hield
en nu zonder je moet verdergaan
— ingezonden door San Nevelsteen
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Je vocht voor wat je waard was
en dat was heel veel...
Huil niet te lang als ik ga
Ooit reist iedereen iedereen achterna
— ingezonden door Silvia Hilverts
Soms heel ver weg, soms heel dichtbij
Vliegend als een vogel, volledig vrij
Vreemde landen
Boeiende mensen
Vreemde culturen
Een wereld zonder grenzen
Waarin je hebt gevochten met een enorme
kracht
Waarin helaas ook het noodlot wacht
In de vorm van een laatste zucht
Nu mag je weer vliegen
Een eindeloze vlucht
Aan de hemel staat een stralende ster
dat is mijn vader, heel hoog en heel ver
Ik zou wel even willen kijken waar hij dan ook
is
Even willen vragen hoe het gaat
en zeggen dat ik hem zo mis
Al was het maar voor even
kijken hoe mijn vader nu leeft
Even de groetjes doen van ons allen
en zeggen hoeveel men nog om hem geeft
Dan denk ik maar aan eerder
hoe leuk het samen is geweest
Ook al is mijn vader er niet meer
mijn vader leeft nog steeds
— Esther