Overlijdensgedichtje: ‘Verwondering om wie je was’

Leven is als sneeuw
je kunt het niet bewaren
Troost is dat jij er was
uren, maanden, jaren

Ik hoop dat, als ik overlijd
"voorbij" niet "weg" zal blijken
maar dat ik, van de tijd bevrijd
een stadium zal bereiken
dat ik, niet belemmerd door een grens
in een eeuwige lente
terug kan gaan naar mij als mens
in heerlijke momenten

We hielden innig van je
echtheid en waarheid
mens zonder franje
Ondanks alles
op zo'n verlies nooit voorbereid

Gods handen spelen in op ieder nieuw begin
Geen ander die ons draagt

— ingezonden door Fam. Van der Klok