Overlijdensgedicht: ‘Adem, ademhalen’

Als de liefste mens wordt weggedragen
als de liefste van de wereld
daar roerloos ligt
geen woorden meer zegt
en het gezicht zo koud
en kleurloos en gesloten
niet meer vertelt
hoeveel die liefste van je houdt
dan scheurt er iets van binnen
het doet schrijnend pijn
en alles in je schreeuwt
en roept en dwingt
dat het niet waar kan zijn

Schreeuw en huil
je verdriet naar buiten
al brengt het haar niet terug
doet haar niet bewegen
het zal ruimte maken voor een nieuw gevoel:
zij houdt nog van jou
haar liefde heeft andere vormen gekregen
liefde is niet dood te krijgen
onze ogen kunnen niet zien
onze oren niet horen
zo bijzonder is nu haar liefde
als je tranen gedroogd zijn
en binnenin je is het stil
alsof de storm is gaan liggen
dan kan je hart het voelen:
haar liefde is nog bij je

Voorbij is lief en leed
voorbij ook alle zorgen
al wat je streed en leed
is in Gods hand geborgen

Verdriet is menselijk verder komen
dat leert de dag, dat zegt de nacht
en ook al heb je 't niet verwacht
ondanks 't gemis blijven de dromen

Het leven is een warm palet
van stille, blije en donkere dagen
met zoveel antwoorden en vragen
waar jij je naam op hebt gezet

Eternal flame!

Je kamertje is opgeruimd
Je spulletjes liefdevol bewaard
Maar zelfs nu niet, m'n lieve meid
Word jij ooit "dood verklaard"
"Overleden - dood - gestorven"
't zijn lege woorden, lieve meid
al zeggen dan de mensen
het is de realiteit
maar realiteit, m'n lieve schat
is duidelijk voelen DAT...
je altijd bij ons bent
zo voelbaar om ons heen
nee, lieve meid, je bent niet "dood"
maar een Eternal Flame

— Helen