Overlijdensgedicht: ‘Adem, ademhalen’

O, die vertrouwde kleine dingen
die je zo onopvallend deed
die zullen we missen, tot dit leed
verstild is tot herinneringen

Woorden zullen nooit in staat zijn
gevoelens uit te drukken zoals ze bedoeld zijn
Er zullen ook nooit genoeg woorden voor
zijn....

Veel gelukkige jaren waren we samen
samen waren we één
maar nu jij er niet meer bent
moeten we verder zonder jou
dus alleen

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan

— Bram Vermeulen