Overlijdensgedicht: ‘Een jaar, waar is het gebleven’

Herinnering

Als dit het einde is
en verder niets
dan is er leegte
gemis, verdriet en
tranen om wat eens was
en niet meer is
Maar er is meer
dan lijf en leden
veel meer
want wat een mens bezielt
dat is, dat was
zijn geest, zijn kracht
zijn denkvermogen
alle gaven van zijn hart:
zijn goedheid grenzeloos
de sterkte van zijn woord
zijn hartelijk gebaar
Dat alles leeft
leeft voort in die hem kenden
die van hem hielden
en blijven houden
omdat zijn geest
nooit, nooit vergaat

Als ik zo naar zijn foto staar
zegt mij dat plotseling meer dan al die woorden
die hij over mij heen liet gaan
nu hij mij heeft verlaten
wil ik hem zo graag voor even horen praten
Lieve ........, ik mis hem zo
heel voorzichtig laat ik een traan
over mijn koude wangen gaan
helaas kon hij niet langer leven meer
er was zo veel beschadigd deze keer
afscheid nemen, het doet zo'n zeer

Opgewekt en zorgzaam, nooit vragend
nimmer klagend, altijd stil dragend
Moedig ging je door, steeds weer
tot op het laatste moment
het wilde niet meer

Midden in de nacht zagen wij jou stralen
Hoog in de lucht kwam jouw schittering naar
beneden dalen
Een klein stipje, zo erg ver
De mooiste ster die wij zagen staan
Allemaal kleinere stipjes er omheen
Maar jouw ster helder verlicht door de maan
Wij kijken nu elke nacht naar boven, hoog in
de lucht, dicht bij de maan
Dan zullen we aan je denken
Die ster is van een dapper ventje
Hij zal altijd voortbestaan

— Gerty Tiggelman, ter nagedachtenis aan Wessel