Overlijdensgedichtje: ‘Achter tranen van verdriet’

Memories keep the one you loved
close to you in spirit and thought
and always in your heart
today and forever

Gelijk het gras is een kortstondig leven
gelijk een bloem die op het veld verheven
wel sierlijk pronkt, maar krachteloos en teer
wanneer de wind zich over het land laat horen
dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat
verloren
men kent en vindt haar standplaats zelfs niet
meer

Als de liefste mens wordt weggedragen
als de liefste van de wereld
daar roerloos ligt
geen woorden meer zegt
en het gezicht zo koud
en kleurloos en gesloten
niet meer vertelt
hoeveel die liefste van je houdt
dan scheurt er iets van binnen
het doet schrijnend pijn
en alles in je schreeuwt
en roept en dwingt
dat het niet waar kan zijn

Schreeuw en huil
je verdriet naar buiten
al brengt het haar niet terug
doet haar niet bewegen
het zal ruimte maken voor een nieuw gevoel:
zij houdt nog van jou
haar liefde heeft andere vormen gekregen
liefde is niet dood te krijgen
onze ogen kunnen niet zien
onze oren niet horen
zo bijzonder is nu haar liefde
als je tranen gedroogd zijn
en binnenin je is het stil
alsof de storm is gaan liggen
dan kan je hart het voelen:
haar liefde is nog bij je

Maar zo kort van je kunnen genieten
Maar zo kort voor je kunnen zorgen
Maar toch heel veel liefde gekregen