Overlijdensgedicht: ‘Wat vreemd dat jij er niet zult wezen’
Wat vreemd dat jij er niet zult wezen
wanneer ik weer naar huis zal gaan
jij zult niet meer in de kamer staan
en mij omhelzen als voor dezen
Ik zal nooit meer, als je zat te slapen
boven een boek of boven de krant
het blad dat glipte uit jouw hand
glimlachend van de grond oprapen
Ik zal nooit jouw "goedenacht" meer horen
of het gestommel op de trap
wanneer jouw trage, moede stap
de morgenstilte kwam verstoren
O, die vertrouwde kleine dingen
die jij zo onopvallend deed
die zal ik missen, totdat dit leed
verstild is tot herinneringen
Meer overlijden & rouw gedichten
Zoveel soorten van verdriet
Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet
Maar één, het afstand doen en scheiden
en niet het snijden doet zo'n pijn
maar het afgesneden zijn
Nu moet ik verder zonder jou
Nu moet ik verder zonder jou
Je stem zal ik nooit meer horen
Nooit meer je armen om mij heen
Ik voel mij hopeloos alleen
De mooiste herinnering zal zijn
Mijn leven met jou, dat was fijn
Een dag zonder jou
Een dag zonder jou
is een tuin zonder bloemen
Een dag zonder jou
is een dag zonder licht
Een dag zonder jou
kun je geen dag meer noemen
Op mijn wolkje kijk ik naar beneden
Op mijn wolkje kijk ik naar beneden
Een heel mooi meisje is geboren
Zo lief en heel tevreden
Ik zal over je waken... jij bent mijn zusje
En iedere avond voor jij slapen gaat
Stuur ik jou vanaf mijn wolkje een heel klein
kusje...