Overlijdensgedicht: ‘Even keek ik naar jouw foto’

Haar sterven is zo moeilijk te verwerken
Haar leven was ons zoveel waard
Zij was een van de stille, geestelijk sterken
Die iedereen, alleen zichzelf niet spaart

Mijn allerliefste vrouw, onze mama, mijn
jongste kind
door ons allen zeer bemind
Jouw gezin, je dierbaarste bezit, vredig bijeen
dit hield je op de been
Jouw gastvrijheid en unieke warmte, bij
iedereen bekend
daarmee heb je vele harten verwend
Jouw hobby tot kunst verheven
waardoor je alle moeilijkheden de baas bent
gebleven
Rust zacht in de nieuwe wereld die jij gaat
betreden
wij zullen je nooit vergeten!

Wij blijven geloven dat onder miljoenen
De Heer van de Schepping een plan voor ons
heeft
Waarin zich Zijn heil en mijn twijfel verzoenen
En dat aan elk leven betekenis geeft

Als de liefste mens wordt weggedragen
als de liefste van de wereld
daar roerloos ligt
geen woorden meer zegt
en het gezicht zo koud
en kleurloos en gesloten
niet meer vertelt
hoeveel die liefste van je houdt
dan scheurt er iets van binnen
het doet schrijnend pijn
en alles in je schreeuwt
en roept en dwingt
dat het niet waar kan zijn

Schreeuw en huil
je verdriet naar buiten
al brengt het haar niet terug
doet haar niet bewegen
het zal ruimte maken voor een nieuw gevoel:
zij houdt nog van jou
haar liefde heeft andere vormen gekregen
liefde is niet dood te krijgen
onze ogen kunnen niet zien
onze oren niet horen
zo bijzonder is nu haar liefde
als je tranen gedroogd zijn
en binnenin je is het stil
alsof de storm is gaan liggen
dan kan je hart het voelen:
haar liefde is nog bij je