Overlijdensgedicht: ‘In stilte ben je heengegaan’

Je was als een kaars
vol licht, warmte en gezelligheid
die is nu opgebrand
doch haar uitstraling zal blijven tot in eeuwigheid

Een kus, en een zucht
Een herinnering in de lucht
Vaarwel mijn liefste
In je laatste vlucht

Parels kunnen sterven

Strijden tegen een
onmogelijke kracht
Het lag als een waas over jouw gezicht
Een gevecht zonder praal en zeker zonder
pracht

Accepteren, het was onmogelijk, je wilde
idealen nastreven
De aftakeling bestrijden, jouw sterke moed,
zou genoeg moeten zijn maar het lichaam wilde
niet meer leven

Jouw vechtende ademhaling zit vast in mijn
gehoor
De laatste zucht was nooit de laatste
Tot het ene moment, het besef kwam, zelfs de
hardste parel kan sterven.... je verloor!

— ingezonden door Nathalie

Onze donkere periode is door zonneschijn
verlicht
Met de geboorte van onze zoon en ons broertje
zijn wij weer op een gelukkige toekomst
gericht

— ingezonden door Anja Atema