Overlijdensgedichtje: ‘Toen wij op zondag zagen’
Toen wij op zondag zagen
hoe jij daar zo rustig lag
verlost van pijn, verlost van angst
want voor de dood zijn wij 't bangst
Die angst voor de dood is niet verdiend
hij heeft gehandeld als een vriend
hij heeft je zacht in slaap gesust
geen pijn, geen angst, tenslotte... rust
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
You stood resigned
in a garden of snow
under a black sky
the moon and stars
far away
Then
you had to leave
May your soul rest
may your heart heal
may you feel free
at last
May love find you
in your new garden
wherever
that may be
De storm is gaan liggen
een lichte bries steekt op
De zeilen worden gehesen
het vaantje in de top
Je laatste reis, het is jouw tijd
je laat ons los en gaat op weg
naar de eeuwigheid
Als straks de zon toch weer zal schijnen
en hoog boven aan de hemel staat
dan weet ik dat er met die stralen
een glimlach naar beneden daalt
Nu kun je over ons waken
eens zullen we weer samen zijn
tot dan moeten wij hier verder leven
maar zal je steeds in mijn gedachten zijn
— Dorien Verhagen-van Engeland
Lieve Mink
Negen maanden lang een kanjer
Een vechter, we leefden met je mee
Nu ben je geboren
Maar je blijft niet bij ons...
Al die maanden was je er al
Je mama, papa en zusje
Ze houden zo van jou
Maar je blijft niet bij ze...
Het verdriet is groot
Om wat je had kunnen zijn
We mogen je niet leren kennen
Want je blijft niet bij ons...
Toch zul je voortleven
In al die harten van de mensen
Die al voor je geboorte van je hielden
Ook al blijf je niet bij ze...
Rust zacht lieve Mink
Geboren als een engeltje
Te mooi om waar te zijn
Ergens... blijf je bij ons...
— Renée Moonen