Overlijdensgedicht: ‘Ik zie je in bloemen’

Alleen zit ik
met gesloten ogen
op het strand
Ik voel iets over
mijn rug gaan
maar als ik m'n ogen open
zie ik niemand
Voor ieder ander
zou het de wind geweest zijn
maar voor mij was jij het
die me zacht streelde over mijn rug
Ik sluit mijn ogen
en ik hoor een stem
maar als ik m'n ogen open
zie ik niemand
Voor ieder ander
zou dat het ruisen van de zee geweest zijn
maar voor mij was jij het
die zei:
jij bent niet alleen
want ik
ben altijd bij je

— M'loes

Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee

Ik zie in je ogen een lichtje
dat fonkelt en straalt nou en hoe
Ik schrijf nu voor jou dit gedichtje
en doe dan je oogjes maar toe

Ik heb in het donker gelopen
maar steeds door jouw lichtjes geleid
Want of ze nu dicht zijn of open
die lichtjes zie ik altijd

— Peter van Lierop

Vreugde en verdriet zijn aan ons voorbijgegaan
Een kind mocht komen, de ander moest gaan
Wij dachten: straks met z'n vieren, o wat fijn
Maar helaas, dit mocht niet zo zijn
Sydney mocht niet meer bij ons komen
Dus hebben wij afscheid genomen
Ondanks dit grote verdriet
Vergeten wij onze Fabian niet
Met hem zijn wij ontzettend blij
We hebben er een hele mooie zoon bij

— W.P. Meyer