Overlijdensgedicht: ‘Als mens zijn wij zo klein, zo nietig’
Als mens zijn wij zo klein, zo nietig
En jij... jij had een hart van goud
En wij, wij zijn zo droevig, zo verdrietig
Je was een mens waar een ieder van houdt
Toch zijn wij dankbaar
Dat jij een deel was van ons leven
Jij blijft in onze harten geschreven
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Je wilde liever bij ons blijven
maar de dood was veel te sterk
Je kon de pijn niet meer verdrijven
ondanks al jouw werk
Je hebt geploeterd en gestreden
zoals geen mens ooit strijden wou
Ben niet droef, maar wees tevreden
je bent weer samen met je vrouw
We hebben steeds van jou gehouden
in jouw leven lag de kracht
Waarop wij steeds ons leven bouwden
lieve opa, rust maar zacht
— Hermien Lok
Velen deelden in je blijdschap
weinigen deelden in je smart
Lach en scherts gaf je aan allen
aan uitverkorenen slechts je hart
Rozen als afscheid, rozen vol rouw
rozen vol liefde, enkel voor jou
Je laatste rozen
zorgvuldig uitgekozen
Als blijk van dank voor jouw bestaan
waarin wij een eindje mee mochten gaan
Heel even mocht je bij ons zijn
ons mooie mannetje, zo lief en klein
Je was als een zonnetje en straalde gewoon
we waren zo blij met je, ons broertje, onze
zoon
Helaas, voor jou zou er geen toekomst zijn
bijna niets kunnen, maar wel heel veel pijn
We zullen voor altijd verbonden zijn met
stevige liefdeslijnen
en jij zult ons verdere leven in ons hart blijven
schijnen